Maria Van Dyck, geboren in 1929 en gestorven in 2022, leidde eenleven vol uitdagingen. Ondanks haar moeilijke jeugd, die gekenmerktwerd door liefdeloosheid en eenzaamheid, liet ze zich nietweerhouden om haar weg te vinden in de wereld.Op jonge leeftijd begon ze te werken en verborg ze haar emotiesvoor de buitenwereld, onder meer uit angst voor een confrontatiemet haar ouders. Als jongvolwassene vernam ze van gewezen collega'svan haar moeder dat de echtgenoot van haar moeder niet haarbiologische vader was. Maar haar moeder weigerde haar duidelijkheidte geven over haar werkelijke vader.Naarmate ze ouder werd, zocht Maria naar betekenis in haarleven, dat werd gekenmerkt door een schrijnend gebrek aan menselijkewarmte. Haar bezoek aan de kerk van Sint-Andries, waar zewerd geïnspireerd door de preken van pastoor Rik Smits, betekendeeen keerpunt. Ze vond troost in de boodschappen van hoop en liefdeen begon regelmatig de vieringen bij te wonen. Haar betrokkenheidbij de gemeenschap groeide, en ze begon zich in te zetten voor deactiviteiten van de parochie.De pastoor zag Maria's eenzaamheid en moedigde haar aan ommeer onder de mensen te komen en haar ziel te openen voor anderen.Groepsreizen rond de wereld zouden haar daarbij helpen. Hijzou haar ook leren dichten en algauw vond ze een weg om haargevoelens uit te drukken. Hoewel ze weinig formeel onderwijs hadgenoten, en haar omgeving weinig oog had voor de schoonheid vande geschreven taal, wist ze in haar gedichten op treffende en diepmenselijkewijze haar diepste emoties te verwoorden. Ze vond troosten betekenis in het schrijven, en haar werk werd sporadisch voorgelezenin de kerk als een tekst tot bezinning. 'De inspiratie komtvan boven', zei ze altijd, 'alsof de Schepper mijn pen mee vasthoudt'.'Soms word ik in het midden van de nacht wakker door een zin diein mij opkomt, die schrijf ik onmiddellijk neer en blijf eraan verderwerken tot het een gedicht wordt. Eender wat in me opkomt, wat ikschrijf moet echt zijn'.Ondanks haar groeiend zelfvertrouwen bleef Maria bescheiden.Haar gedichten, die vaak levenswijsheid en lichtheid combineerden,raakten vele harten. Ook na het overlijden van pastoorSmits, die voor haar de wereld van het dichten had geopend, enniettegenstaande ontmoedigende opmerkingen van anderen, bleefze schrijven. Haar nalatenschap aan iedereen bestaat uit meer dan800 gedichten.Deze eerste bundel is een bloemlezing uit haar werk, maar hetis ook een eresaluut aan haar leven van doorzettingsvermogen enveerkracht.
